Defensie VS verbiedt verkoop smartphones Huawei en ZTE op militaire basissen

Het Amerikaanse ministerie van Defensie verbiedt de verkoop van smartphones van de Chinese fabrikanten Huawei en ZTE op militaire basissen. Het verbod geldt voor winkels op of bij Amerikaanse militaire basissen wereldwijd.
“Apparaten van Huawei en ZTE kunnen een onacceptabel risico vormen voor het personeel, de informatie en missies van het ministerie van Defensie”, zegt een woordvoerder van het Pentagon tegen The Wall Street Journal.




Het Pentagon is bang dat de Chinese overheid apparaten van de twee fabrikanten gebruikt voor spionage. Zowel ZTE als Huawei ontkent dit. Dat Peking via de apparatuur op Westerse doelen spioneert, is nooit bewezen.
De woordvoerder van het Pentagon wilde tegenover The Wall Street Journal niet specifiek benoemen voor welke dreigingen zij bang zijn. Volgens bronnen van de krant is het ministerie van Defensie vooral bezorgd dat de telefoons gebruikt worden om de locatie van militairen te achterhalen.

Strava
Eerder dit jaar ontstonden soortgelijke zorgen toen bekend werd dat militaire basissen gelekt waren via een openbare kaart van de Amerikaanse fitnessapp Strava. Als gevolg daarvan kondigde Strava aan de kaart aan te passen.
In februari waarschuwden de directeuren van Amerikaanse inlichtingendienst burgers ook al af om apparatuur van Huawei en ZTE te gebruiken.

Het Pentagon kan zijn medewerkers op militaire basissen niet verbieden om smartphones van beide fabrikanten persoonlijk te gebruiken, maar waarschuwt wel dat zij “zich bewust moeten zijn van de beveiligingsrisico’s”.

Bron: NU.nl / Wikipedia

Nederlandse onderzeeërs bespioneerden jarenlang de Russen

Nederlandse onderzeeërs blijken 23 jaar lang in het diepste geheim de Russische marine te hebben bespioneerd. Van 1968 tot 1991 maakten ze op tenminste zestig missies jacht op de vloot van het Rode Leger. Daarbij naderden ze de schepen soms tot op enkele meters of voeren er zelfs onderdoor.

Operaties van de Onderzeedienst zijn strikt geheim. Zelden brengt Defensie zelf er iets over naar buiten. Toch heeft auteur Jaime Karremann van het boek In het diepste geheim, dat volgende week verschijnt, tientallen operaties kunnen reconstrueren aan de hand van opgeslagen scheepsjournaals en gesprekken met oud-opvarenden.
Uit die verslagen blijkt nu voor het eerst dat de Nederlanders tijdens de Koude Oorlog structureel de Russische vloot achtervolgde. De onderzeeboten hadden de opdracht om de schepen te fotograferen en communicatie af te luisteren. Niet alleen dicht bij huis, maar ook in het ijskoude water van de Noordelijke IJszee of het ondiepe zeegebied bij Egypte.

beeld-radar-onderzeeboot_noventas-by-mindef

Dagenlange achtervolging
Een van de meest spectaculaire operaties speelde zich af in de Middellandse zee in oktober 1988. Commandant Henk Stapel van de onderzeeboot Hr. Ms. Zwaardvis is op deze herfstige avond met goede moed aan zijn nieuwe missie uit de haven van Gibraltar gevaren en heeft een doosje bier in Kreta beloofd aan de matroos die er als eerste in slaagt om een Russische onderzeeër te traceren. Dankzij inlichtingen van de NAVO weet hij dat er een Sovjet in de buurt moet zijn.
Een uur nadat hij de weddenschap heeft gesloten, is het al raak. Er verschijnt een streepje op de sonar. De Echo II, een nucleaire onderzeeër van de Russen die veel sneller is en langer onder water kan blijven dan de dieselelektrische boot van Stapel. Het 115 meter lange schip zit ergens binnen een afstand van 30 zeemijl (55,6 kilometer). Doodstil en ademloos bestuderen ze het gedrag van de onderzeeër. Maar het geluid wordt zachter. En zachter. ,,We zijn hem kwijt”, klinkt het. De batterijen van de Zwaardvis raken ook nog eens leeg. Ze moeten opladen om de achtervolging voort te kunnen zetten.

Onderzeese bergen
De commandant geeft niet op. Hij wil winnen. Waar zouden ze heen kunnen gaan? De Franse Rivièra? Niet logisch. Een hoog punt op de bodem van de zee? Waarschijnlijker. De Russen stippelden via deze ‘onderzeese bergen’ hun routes uit. Op volle kracht sprinten ze naar de plek waar Echo II wordt verwacht. Een uur lang wachten ze in doodse stilte op hun prooi. Zou hij nog komen? Er verschijnen puntjes op de sonar. Een lijntje. ,,Nieuw contact!’’ De 6.000 ton staal van de Echo II is weer in zicht.
Stapel detecteert opnieuw de Echo II. Vier dagen lang varen ze achter de boot aan zonder dat de Russen iets in de gaten hebben. Tot hun eigen stomme verbazing zijn ze zelfs getuige van een schijnaanval op het vliegkampschip USS John F. Kennedy dat terugkeert uit Turkije van een NAVO-oefening. De digitale communicatie die ze opvangen met de Russische satelliet 270 kilometer boven hun hoofd is goud waard. Stapel en zijn team zijn apetrots op het resultaat. Ook omdat ze er in zijn geslaagd om zo lang ongezien achter de Russen te varen. ,,Er waren zelfs vliegtuigen van Maritieme luchtvaartdiensten die wel de Echo II hadden waargenomen, maar niet door hadden dat wij er achter zaten”, zegt commandant Stapel.

De operatie van Stapel is een van de minstens zestig missies die schrijver Karremann van het boek wist te achterhalen. Een aantal dat hem zelf ook heeft verbaasd. ,,Iedereen had een vermoeden dat het een weleens gebeurde. Maar niet zo vaak en niet zo structureel. In de Koude Oorlog werd er vooral geoefend op een mogelijke confrontatie met de Russen. Kijk maar naar wat de fregatten deden. En de land- en luchtmacht.’’




‘Spionageoorlog’
De onderzeedienst greep de Koude Oorlog aan om daadwerkelijk ‘een spionageoorlog’ te voeren. Oog in oog stonden ze met de machtige vloot waarmee de Russen indruk maakte op de NAVO. Dat deden ze overigens vaak zonder medeweten van de NAVO. Het is volgens Karremann zelfs de vraag in hoeverre admiraals en ministers van Defensie in de begintijd hiervan op de hoogte waren. De onderzeedienst en de geheime dienst namen toen vooral zelf het initiatief en stuurden de bemanning op pad om unieke inlichtingen te vergaren. Hiermee had Nederland een sterke troef in handen om inlichtingen van andere, bevriende geheime diensten te krijgen. ,,En als je toch zeker wist dat je ingezet zou worden wanneer er een oorlog zou uitbreken, dan kon je beter maar zo echt mogelijk oefenen”, zegt Karremann.
Tijdens de operaties namen commandanten grote risico’s. Zo gebeurde het regelmatig dat Sovjets tot op slechts enkele meters werden genaderd. Sommigen commandanten gingen zelfs onder de indrukwekkende fregatten door. Een bloedlinke klus. ,,Zo’n Sovjet-eskader was vaak zelf aan het oefenen. Die waren gericht aan het zoeken naar onderzeeërs. En dan zaten de Nederlanders daar gewoon tussen.’’

Eén fout van de bemanning en de consequenties waren niet te overzien geweest. Ze hadden een aanvaring kunnen krijgen. Of een achtervolging met dieptebommen, zoals wel eens is gebeurd met de Engelsen en Amerikanen. De politieke rel was in die tijd niet te overzien geweest. Denk alleen maar aan de stampij die de Russen onlangs nog maakten toen ze in de Middellandse Zee een vermoeden hadden dat ze een Nederlandse onderzeeër hadden gespot. ,,Op een echte confrontatie zit geen enkele commandant te wachten. En toen zeker niet. Die mannen wilden maar één ding. Hun mensen veilig thuisbrengen en geen derde wereldoorlog ontketenen.’’

aan-boord-onderzeeboot_noventas-by-mindef

Staatsgeheim
Maar waarom namen de Nederlanders zoveel risico’s terwijl de NAVO ook gewoon met een vliegtuig langs kon vliegen? Het antwoord is volgens Karremann simpel: ,,Als een onderzeeboot lang ergens ligt, kunnen ze patronen van de vijand waarnemen. Juist omdat die niet weet dat ze in de gaten wordt gehouden.’’

Hoe waardevol de informatie was die de Nederlanders vergaarden, is staatsgeheim en zal nooit bekend worden gemaakt. Ook zal voor altijd een raadsel blijven in hoeverre de Nederlanders zelf zijn bespioneerd. Er zijn commandanten geweest die zoveel informatie hadden verzameld dat ze wel eens dachten dat ze in de maling werden genomen. ,,Maar toch is dat onwaarschijnlijk”, zegt Karremann. ,,Als er namelijk een vliegtuig langskwam, gingen alle radars uit en werd dat direct doorgegeven aan Moskou. Dat was bij ontdekking van een Nederlandse onderzeeboot zeker ook gebeurd.’’

Bron: Algemeen Dagblad / Defensie (illustratief)