Na bijna 18 jaar eindigt KFOR-missie voor Nederland (video)

“Er is genoeg te doen om ons 15 tot 20 jaar aan het werk te houden.” Generaal-majoor buiten dienst Koen Gijsbers had in september 1999 een vooruitziende blik als bataljonscommandant van het Nederlandse Geniehulpbataljon in Kosovo. Vandaag kwam na bijna 18 jaar een einde aan de Nederlandse bijdrage aan Kosovo Force (KFOR).

Waar nu 4 Nederlandse militairen de deur achter zich dicht trekken, begon de deelname aan KFOR eind juni 1999 een stuk heftiger met ruim 2.000 zwaarbewapende Nederlanders.

overdracht-nederlandse-vlag-kosovo_noventas-by-mindef

Toen de Kosovaarse onafhankelijkheidsstrijd escaleerde en een massamoord door Serviërs dreigde, greep de internationale gemeenschap in. De NAVO dwong de Servische troepen van president Slobodan Milošević met luchtaanvallen op de knieën. Daarna werd KFOR in het leven geroepen om het staakt-het-vuren tussen de Serviërs en de Kosovaarse Albanezen te handhaven.

Niets aan het toeval
In die hectische omstandigheden arriveerden de eerste Nederlandse militairen als onderdeel van de internationale troepenmacht. Het was de eerste grote missie na Srebrenica en Nederland liet niets aan het toeval over. Als eerste arriveerde dan ook 11 Afdeling Rijdende Artillerie met hun zware M109 155mm-geschut.

Zware uitzending
“Het was totale chaos”, vertelt generaal-majoor buiten dienst Ton van Loon die destijds commandant was van de artilleristen, ‘de Gele Rijders’. “Je moet je een bevrijdingssfeer voorstellen, maar er waren ook nog Servische troepen die zich terugtrokken. Het was een zware uitzending, fysiek vanwege de zeer primitieve omstandigheden, maar vooral psychisch. Overal lagen lijken op straat, in waterputten en in massagraven.”

Hard aan de bak
Het 1e jaar moesten de ruim 2.000 Nederlanders hard aan de bak. Zo beschermden ze bijvoorbeeld regelmatig Serviërs tegen wraaklustige Albanezen. Met een land in puin was er ook voor de honderden militairen van 1 Geniehulpbataljon, een helikopterdetachement en een kleine 50 marechaussees een overvloed aan werk. Ze bouwden bruggen, noodwoningen en boden op andere manieren de eerste noodhulp. Na een jaar werd de Nederlandse aanwezigheid flink afgebouwd, maar altijd deden er enkele Nederlanders mee.

Hoopvol
Opvallend genoeg sloot een Gele Rijder de missie nu ook af voor Nederland. Luitenant-kolonel Huib Rentzing: “De situatie blijft precair, maar ik laat het hier hoopvol achter. Zo is inmiddels een professioneel, multi-etnisch veiligheidsapparaat opgebouwd. Nederland eindigt hier erg mooi en toepasselijk met een watermanagementproject. Daarvoor zaten we gisteren nog met vertegenwoordigers van een Servische en 2 Albanese gemeenten om de tafel. Zij werken nu samen om waterlast te bestrijden. Dat is echt historisch.”




servische-wijk-orahovac_noventas-by-mindef

Minder missies op Westelijke Balkan
Een andere missie op de Balkan eindigde al op 28 februari van dit jaar. Het gaat om EUFOR Althea in Bosnië-Herzegovina. Nederland leverde de laatste jaren 3 militairen maar neemt niet langer deel om het aantal missies wereldwijd te beperken. De Nederlandse militairen maakten deel uit van de Capacity Building and Training Division van de Europese missie en werkten als adviseur voor de Bosnische krijgsmacht.

Nederland blijft wel zich inspannen voor veiligheid en rechtsorde op de Westelijke Balkanlanden. Dat gebeurt via diplomatieke kanalen, een maatschappelijk overgangsprogramma en een bijdrage aan de civiele missie EULEX Kosovo.

Bron: Defensie

Gestolen erezwaard terug bij Gele Rijders

Een gestolen erezwaard uit de negentiende eeuw is na meer dan 70 jaar boven water gekomen. Het behoorde tot de Gele Rijders, het roemruchte Korps Rijdende Artillerie, dat tot 1999 in Arnhem gevestigd was. Dit meldt Brabants Dagblad.

“Ik kreeg op een vroege ochtend telefoon van een man die over een zwaard begon te vertellen”, zegt Marius van Pelt, directeur van het Museum Korps Rijdende Artillerie in ‘t Harde. “Ik stond paf. Ik werd geconfronteerd met een historische sensatie.” “Het zwaard maakte deel uit van de schatten van het korps in de Willemskazerne in Arnhem. Tijdens de mobilisatie van het Nederlandse leger vlak voor de inval van de Duitsers is alles in veiligheid gebracht. Alles was keurig opgeslagen in kisten. Ze stonden in een veem in Tiel. Na de oorlog bleken er drie kisten gestolen te zijn. Met daarbij het zwaard.”

zwaard

Oorlogsveteraan
Dat zwaard was speciaal vervaardigd voor de gelauwerde oorlogsveteraan kolonel Adriaan Rudolf Willem Gey van Pittus, een man die zijn sporen had verdiend in een hele reeks veldslagen en gevechten in de eerste helft van de negentiende eeuw. Alle mogelijke oorden van geweld staan gegraveerd in het zwaard: Smolensk, Dresden, Leipzig, Waterloo, Java Vorstenlanden, Celebes, Brussel.

Verdwenen kisten
Stiekem hoopt Van der Pelt dat zich meer gegadigden melden met spullen uit de drie verdwenen kisten. Zo is de Korpsbeker een hele tijd geleden al teruggekregen via Sotheby’s. De beker bleek geruime tijd in bezit te zijn geweest van een Nederlandse familie. Hoe die eraan gekomen was, bleef in het midden.