csm_header_emma_zit_bij_defensie_noventas-by-beam

”Ook bij defensie kunnen mannen niet zonder vrouwen”

Soldaatje spelen, oorlogsfilms kijken en gefascineerd zijn door soldaten: klinkt als een typische jongensjeugd. Niet voor Emma (19). Van kinds af aan heeft ze al bewondering voor defensie. Na een militaire basisopleiding van 19 weken wordt ze nu klaargestoomd voor het vak waar zij voor heeft gekozen: Patriot. ‘’Mannen houden wel rekening met mij en helpen me als dat nodig is. Maar als ik bij een manneneenheid binnenkom, merk ik dat ik me wel moet bewijzen.’’

Sterven voor je land
‘’Al sinds ik een klein meisje was, heb ik altijd vol bewondering gekeken naar defensie. Ik vond soldaten op 4 en 5 mei eng, maar vooral stoer en interessant. Ik groeide op met de verhalen van mijn vader uit de tijd dat hij dienstplicht had. Dat maakte me nog geïnteresseerder. Ik wilde iets gaan betekenen voor mijn land, deel uitmaken van iets belangrijks. Mijn vader was dolblij en zelfs jaloers omdat hij ook altijd weer in dienst wilde. Mijn moeder daarentegen was, net als iedereen, bang voor het feit dat ik op een dag op uitzending ga.’’




‘’Iedereen denkt bij uitzending alleen maar aan de kwestie van leven of dood. Wij militairen zien het niet zo. Ik train jaren lang om op uitzending te mogen, net als voetballers trainen voor een wedstrijd. Zij trainen hard en dagenlang en het is oneerlijk voor hen als ze niet mee mogen doen aan de wedstrijd. Op uitzending mag ik eindelijk wat betekenen voor de wereld en ik ben daar niet bang voor. Iedereen gaat een keer dood. Als ik dood ben gegaan terwijl ik iets goeds deed voor de wereld en voor mijn land, maakt dat mij helemaal niks uit.’’

Uitgeput worden tot je niet meer kan
‘’Ik begon met de opleiding VEVA. Dat is de perfecte opleiding voor 16- en 17-jarigen die meer over defensie willen weten. Je mag niet eerder bij defensie dan wanneer je 18 jaar oud bent. Na 1,5 jaar was ik klaar en had ik mijn visitekaartje voor defensie op zak. Toen begon ik aan de militaire basisopleiding. Daar leer je alles wat een militair moet weten en kunnen. De opleiding was echt loodzwaar. Wat ik wel begrijp, je wordt immers militair. Ze gaan je mentaal triggeren en gek maken. Je wordt zo uitgeput tot je op je breekpunt zit. Je moet alles uit jezelf halen en je grenzen opzoeken, tot het loodje gaan.’’

‘’Ik denk dat iedere militair op het punt heeft gezeten om op te geven. Je trekt het op een gegeven moment niet meer en het wordt je soms te veel. Maar dan wordt je juist geleerd om het om te schakelen en door te gaan. Ik was zo gemotiveerd om militair te worden, dat die drive mij altijd geholpen heeft weer op te krabbelen. Ik dacht: ‘Als dit er voor nodig is, dan moet ik dat maar doen.’’’

‘’Nu doe ik een militaire vakopleiding tot patriot, ook wel lancering genoemd. Patriot is de luchtverdediging van de luchtmacht. Wij bewaken het luchtruim en doen lanceringen, bijvoorbeeld om doelwitten uit te schakelen. Daar zit een enorm systeem achter wat ik helemaal onder de knie moet krijgen. Ik zit de hele week op de kazerne in Limburg. Op vrijdagavond heb ik weekendverlof en mag ik terug naar mijn ouders in Groningen. Als ik klaar ben met de vakopleiding kom ik in een eenheid terecht. Waarschijnlijk is dat hier in Limburg en daar blijf ik oefenen en trainen tot mijn uitzending.’’

Geloof en defensie
‘’Je moet bij defensie aangeven of je gelovig bent of niet. We hebben allemaal een dogtag die je altijd draagt en wordt afgebroken als je overleden bent. Op die van mij staat dat ik protestants ben. Binnen defensie is er ook een eenheid die op uitzending met je praat over je geloof en waar je de kans krijgt om te bidden. Ik neem mijn geloof ook erg mee in mijn vak en op deze manier wordt het heel fijn voor me gemaakt. Het feit dat ik ben aangenomen op deze kazerne, is voor mij een teken dat God het goed vindt dat ik straks voor mijn land ga vechten.’’

‘’Soms is het wel lastig. Ik vraag me vaak nog wel af hoe ik straks mijn geloof tot uiting moet brengen in mijn vak. Ik wil bijvoorbeeld niemand doden, geen militair wil dat. Maar ik weet wel dat als ik die tegenstander straks niet dood, hij mij eerst doodt. Zo zit deze wereld in elkaar. Ik hoop niet dat het ooit zover moet komen, maar als het moment daar is vraag ik mij wel af of God de reden dat ik die persoon dood, goed vindt. Omdat ik vecht voor meer vrede en vrijheid in de wereld, zie ik het niet als een zonde.’’

Gelijkheid binnen het team
‘’Binnen defensie worden mannen en vrouwen gelijk behandeld. Het is een echte mannenwereld. Maar ook binnen defensie kunnen mannen niet zonder vrouwen. We hebben natuurlijk wel onze eigen kleedkamer en slapen apart, maar de rest wordt gelijk getrokken. We krijgen dezelfde trainingen en hebben dezelfde toelatingseisen. Ik word niet gematst in het fysieke gedoe. Dat is ook wel belangrijk, omdat we een team zijn. Ik moet hen vertrouwen en zij mij. Ik zou het ook niet fijn vinden als ik anders werd behandeld. Ik wil net zo graag militair worden als zij dat willen.’’

‘’Inmiddels ben ik ook sterker dan sommige mannen binnen of buiten de opleiding. Ik heb daardoor een stuk meer zelfvertrouwen gekregen en dat straal ik ook uit. Ik voel me daardoor een stuk veiliger, omdat ik weet hoe ik mijzelf moet verdedigen en mijn krachten moet gebruiken.’’

Bron: Beam EO

vrouwen-bij-defensie_noventas-by-mindef

Als vrouw werken bij Defensie: een ervaringsverhaal

Jolijn (23) doet een boekje open over haar ervaringen als vrouw bij Defensie.

Iedereen is stiekem wel een beetje nieuwsgierig naar de ‘mannenwereld’ van Defensie, of een baan nou echt wordt overwogen of niet. De gemiddelde vrouw weet wel dat er meer bij komt kijken dan harde trainingen en wapens, maar wat is dit nou precies? De 23-jarige Jolijn doet een boekje open over haar persoonlijke ervaringen binnen Defensie.

Welke vooroordelen bestaan er allemaal? Word je anders behandeld als vrouw? Ben je überhaupt vrij om make-up te dragen? En hoe staat het met je sociale leven binnen Defensie? Jolijn vertelt het je!
Waarom wilde je bij Defensie werken?
Ik wilde eerst schoonheidsspecialist worden, maar toen ik ging kijken voor scholen kwam ik erachter dat het toch niet helemaal wat voor mij was. Even later liep ik een kraampje van VeVA (Veiligheid en Vakmanschap) voorbij dat mijn aandacht trok en realiseerde ik dat dit eigenlijk precies was wat ik zocht. Na anderhalf jaar bij VeVa en met mijn diploma op zak, besloot ik te solliciteren bij Defensie. Inmiddels zijn we ruim vijf jaar later en heb ik het nog steeds erg naar mijn zin! Ik vind eigenlijk alles leuk: van de oefeningen tot mijn collega’s en natuurlijk mijn functie als Plaatsvervangend Stukscommandant Pantserhouwitser, waarbij ik verantwoordelijkheid draag over een pantserwagen. Mijn collega’s zijn inmiddels ook al goede vrienden van me geworden en mijn werk is erg gevarieerd – natuurlijk soms zwaar, maar het absoluut waard.

Heb je het gevoel dat je anders behandeld wordt, als vrouw?
Soms wel. Als er zwaar werk gedaan moet worden, dan hebben de mannen bijvoorbeeld snel de neiging om het voor mij te doen, maar dat laat ik nooit gebeuren. Het is natuurlijk niet verkeerd bedoeld, maar ik bewijs graag dat vrouwen dat ook gewoon kunnen! Ook gelden er voor vrouwen andere eisen voor de conditieproef, echter volgen we eigenlijk altijd wel de eisen voor mannen om een punt te maken.




Denk je dat vrouwen juist beter zijn in bepaalde taken dan mannen?
Ja, ik denk wel dat vrouwen beter zijn in sommige dingen. Over het algemeen zijn we wat nauwkeuriger en zorgzamer, maar mannen vaak sterker en sneller. Dat zit nou eenmaal in onze genen. Toch betekent dat absoluut niet dat dit altijd geldt; er zijn voldoende vrouwen sneller dan de mannen, en ook weer voldoende mannen nauwkeurig in hun werk.

Hoe is de relatie tussen vrouwen onderling in jouw werkveld?
Goed! Aangezien er niet enorm veel vrouwen zijn in onze eenheid zoek je elkaar toch sneller op, om af en toe even wat vrouwenpraat te hebben. De meiden die bij mij in mijn eenheid zitten, zijn erg goeie vriendinnen van me geworden. We gaan op vrije dagen vaak naar festivals en feestjes of weekendjes weg.

vrouwen-bij-defensie_noventas-by-ensemble-magazine_mindef

Hoe zit het met de typische ‘vrouwendingen’ bij Defensie? Mag je gewoon make-up dragen? Hoe werkt het als je ongesteld wordt?
Je mag wel make-up dragen, maar ik denk niet dat het de bedoeling is dat we hier als Barbie-popjes rondlopen. Als je op oefening bent, heb je daar ook helemaal geen tijd voor en is het natuurlijk niet handig als je in het veld ligt. Als je ongesteld bent is dat soms wel rottig, helemaal als je op een training bent en je niet elke dag kunt douchen. Wel heb je dan recht op meer water om jezelf schoon te houden, dus dat is netjes geregeld. Tegenwoordig heb je natuurlijk ook goede anticonceptiemiddelen om gewoon volledig te voorkomen dat je ongesteld wordt tijdens zo’n trip.

Over vrouwen bestaan veel vooroordelen. Zo zouden vrouwen minder goed om kunnen gaan met de stress en narigheid die ze op uitzendingen meemaken. Hoe ervaar jij dat?
Volgens mij heeft dat niets met man- of vrouwzijn te maken. Vooroordelen houd je gewoon; ik trek me daar niets van aan en laat daarom juist duidelijk zien dat wij vrouwen ook gewoon ‘mannenwerk’ kunnen doen! Zelf ben ik het in ieder geval absoluut niet eens met dit oordeel; ik ben totaal niet snel gestrest, kan mijn werk prima uitvoeren wanneer de omstandigheden toch niet zo ideaal zijn, en daarnaast ervaren mannen ook gewoon stress. Dat is simpelweg een natuurlijke reactie, binnen ieder werkgebied!

Bron: ensemble magazine / Defensie (foto illustratief)